|
Vanaf vandaag zal Bianca een trouwe lezeres van www.gezondheidvanmijnpaard.nl regelmatig verslag doen van haar leven met haar paarden en ezels in Texas USA. Hieronder volgt haar eerste column.
Het is vandaag een nieuwe hete dag in Texas, onze eerste juni maand dat het gemiddeld 40 graden Celsius in de schaduw is en het buiten ‘woestijn’ droog.
Hans en ik wonen hier nu bijna 2,5 jaar op een tijdelijk visum wat elke 5 jaar verlengd moet worden. Een aantal jaren geleden besloten wij om naar Amerika te emigreren en dat is geen eenvoudige opgave om toegelaten te worden. We hadden tijdens een aantal vakanties al verschillende staten bezocht maar toen we eenmaal hier in Texas kwamen en die enorme weidse ruimte zagen, bossen, meren, heuvels, ranches en vooral veel paarden waren we helemaal verkocht.
We kochten hier een huis op 25 acres land (ongeveer 10 hectare waarvan de helft bos) omheind met prikkeldraad hek (dat is hier heel normaal) met een paardenstal en een round penn. En dat voor een prijs waar je in Nederland net een garagebox voor kunt kopen. Na een week hier gewoond te hebben moesten we in verband met de overdracht van het huis terug naar Nederland om het visum aan te vragen. Dit heeft maanden geduurd, omdat wij een nieuw bedrijf (een campground) wilden beginnen. Uiteindelijk in november 2006 werd onze aanvraag gehonoreerd. Een maand later zijn we verhuisd.
Wij wilden nog niet direct een paard kopen. Er zijn hier namelijk nogal wat coyotes en om die te weren houdt men hier ezels. Ezels zijn erg territoriaal en jagen coyotes weg en indien nodig schoppen ze een coyote dood, precies wat we nodig hadden. Dus kochten wij Thelma en Louise bij Wes een paardenhandelaar met een hart van goud voor paarden (en ezels).
Mijn droom was echter om ooit een eigen Paint te hebben en hij had een prachtige drachtige drie kleuren Paint “Princess” staan, waar ik direct verliefd op werd. Uitgerekend Princess was een van zijn lievelingen en eigenlijk niet te koop maar voor veel geld (het bekende praatje!) wilde hij haar wel weg doen. Princess was een " high dollar horse" en dat bleek dus voor hier het astronomische bedrag van $ 800,- te zijn.
Een prachtig paard. We spraken af dat hij haar zou houden tot ze bevallen zou zijn en het veulen gespeend, want wij hadden nog nooit een paardenbevalling meegemaakt en al helemaal niet in de " wilde natuur". Bovendien was het Princess haar eerste veulen en geen veilige stal waar het nummer van de dierenarts klaar hangt die direct komt als er nood aan het paard is.
Hier leer je bevallingen, injecties geven en wonden verzorgen zelf te doen en alleen als het echt helemaal fout dreigt te gaan, bel je de dierenarts. Met een beetje geluk is de dierenarts er binnen een paar uur, want de afstanden zijn enorm.
Princess kreeg een prachtig merrieveulen “Cherokee” en toen we gingen kijken hebben we het veulen ook gekocht (want het is “zo zielig om ze straks uit elkaar te halen”). Dezelfde dag zijn moeder en dochter bij ons afgeleverd. Fantastisch is het om ineens achter je huis een droom in vervulling te zien gaan - een eigen paard met een prachtig veulen erbij.
Dat we hier zoveel grond hebben en dus genoeg ruimte heeft ook nadelen (zeker voor een dierenliefhebber) maar daarover de volgende keer meer.
| 
